Ein kona

Mér finnst erfitt að upplifa mig svona eina í að berjast fyrir málstað Hiv-jákvæðra. Og ég spyr mig fyrir hvern ég sé að þessu? Auðvitað er ég að gera þetta fyrir sjálfa mig en ég er líka að gera þetta fyrir einhvern þarna úti. Ég er eiginlega alveg búin á því núna. Mér líður eins og ég hafi gengið of langt og upplifi mig eina. Ég vil ekki eyðileggja mannorð mitt, hvað þá félagslíf barnsins míns vegna "kæruleysislegrar hetjulundar" minnar! Maður veit aldrei fyrir víst hvaða afleiðingar það hefur að leggja nafn sitt að veði þegar maður berst fyrir þennan viðkvæma málstað. Hvað þá þegar fólk fer að rífast við mann…

Skrýtið hvað ég varð allt í einu berskjölduð. Hvað ég var ein. Hvað þessi umræða hafði miklu dýpri áhrif á mig en ég bjóst við. Hvað það fylgdi því mikil sorg að enginn gæti "stigið inn á vígvöllinn" með mér. 

Ég sá þetta einhvernvegin svona fyrir mér: Ég sá vinkonu mína hrópa og hvetja mig, hún stakk kannski nokkra vondukarla með sverðinu sínu. En þegar ég leit í kringum mig á vellinum og sá ég að allir væru horfnir. Einhverjir vinir að horfa úr fjarlægð enda ekki þeirra barátta… En hvað með að koma vini til hjálpar? Mér leið eins og ég væri í stríði og að félagsmenn Samtakanna HIV-Íslands ættu að berjast með mér, jafnvel fara fyrir mér! En þeir voru bara úti í horni að drekka kaffi. Á meðan ég tók á því. Ætla ekki að deyja fyrir þau. Heldur fyrir barnið mitt. Þess vegna hætti ég. Upp með hvíta fánann.

En ég er svo sannarlega búin á því og get ekki meir í bili. Mun ekki taka að mér að fara í viðtal eða útskýra þetta meira í bili. Er að verða svolítið bitur. Og líka út í samtökin HIV-Ísland sem mig vantar stuðning frá. Ég hef gert útvarpsþáttaröð um HIV á Íslandi, ritgerð um málaflokkinn, skrifað greinar í Rauða borðann og á Pressunni, flutt fyrirlestur með leikrænu ívafi, allt þetta og ég ER EKKI einu sinni félagi í Samtökunum HIV-Ísland. Það segir svolítið margt. Ég gerði þetta sjálf. Fékk aldrei þeirra stuðning hvorki fjárhagslegan nér annað. Það var aldrei neinn sérstakan kraft í þessum samtökum að sækja. Alla vega ekki á sínum tíma, fannst mér... Það voru aldrei "Samtökin" sem gerðu neitt fyrir mig. Hvað þá félagsráðgjafi Landlæknisembættisins. Það er hún sem hringir í mig og fær mig til þess að spjalla við suma Hiv-jákvæða einstaklinga. Ég er ekki að kvarta yfir því beinlínis, heldur að leggja áherslu á að ég hef lagt ýmislegt til málanna í baráttunni og reynt að vera stuðningur. En ég finn því miður ekki fyrir þeim stuðningi við mig sem ég myndi gjarnan vilja finna. En núna er ég einfaldlega bara sár og get lýst því svona:

Það getur verið hrikaleg tilfinning að upplifa svona einmannakennd í baráttu sem er getur verið svona fordómafull og erfið viðfangsefnis. Kannski er ég ósanngjörn af því ég er að upplifa svo mikið óréttlæti að ég bregst svona við. Mér finnst erfitt að upplifa að fólk kannski horfi á mig á vígvellinum berjast en vilji síðan ekkert með mig hafa. Ef þú ert að lesa þetta og langar ekki til þess að þekkja mig láttu mig lönd og leið hér, á Facebook og allsstaðar. En ef þú átt styrk í pokahorni, þá þykir mér vænt um það. Like! og Peace out!

Veldu broskar