Annars sit ég og er svolítið þunglynd. Að ég held. Kann ekki lengur að greina hvað er í gangi hverju sinni. Ég er náttúrulega atvinnulaus núna og það er svo leiðinlegt. En það er líka alveg magnað hvað Hiv verður alltaf mikið mál þegar ég verð leið.
Ég er atvinnulaus, en leiðinlegt - hvernig getur hausinn á mér látið mér líða verr? Spurning um að blanda Hiv við þessa leiðindastaðreynd. Eigum við að tengja? Sleppa taumnum af hugrenningartengslunum? Já gerum það bara!
Hugsun: "Það vill ábyggilega enginn ráða mig í vinnu vegna þess að ég er svo mikill vandamálapakki. Vegna þess að ég er með Hiv og það hafa allir frétt það. Vegna þess að ég er með svo hræðilega fortíð að mati annarra - ekki síst vegna allra sögusagnanna sem hafa gengið um mig."
Framhaldshugsun: "Það er svo ósanngjarnt. Meira en helmingurinn af þessu sem hefur verið sagt um mig er lygi. Hitt er kannski að einhverju leyti satt en byggt á fordómum. Ég er algjört fórnarlamb í þessum aðstæðum."
Framhaldshugsun sekkur: "Ég meina meira að segja vinir mínir vissu ekki hvernig þeir gátu staðið með mér á sínum tíma. Þeir meira að segja heilsuðu kvalara mínum úti á götu, gengu í fötunum sem hann hannaði, sögðu við mig að þeir hefðu spjallað við hann í gær. Asnar!"
Botni náð: "Það skilur mig enginn. Það getur enginn ímyndað sér hvað ég hef gengið í gegnum og hvar voru allir? Ég er svo einmanna út af þessu. Ég mun aldrei eignast mann. Ég mun aldrei eignast fallegt heimili. Það verður aldrei neitt úr mér. Hiv-smituð og atvinnulaus aumingi."
Einhvernveginn svona. Einhvernveginn er allt svo rosalega mikið erfitt ef maður blandar Hiv í kokteilinn sinn. Rosalega mikið drama. Það verður bara ómögulegt að lifa. Auðvitað spurning um að hætta að drekka þessa bragðvondu hiv-sjálfsvorkunnarkokteila?
Fyrir utan það trúi ég ekki orði af því sem þessi haus segir. Ég veit það er rosalega væmið en einhver rödd þarf að þagga niður í þessu rugli - og hún segir þetta:
"Þú ert mögnuð, nákvæmlega eins og þú ert."
Og listin sefar:
No comments:
Post a Comment