Orð dagsins er "náð"

Kristni er um náð, fyrirgefningu og elsku. Gott hjá Joel Osteen að minna fólk á að dæma ekki...

Satt!

Hvað þá ef maður getur hlegið með!

Fyrirlestur: Að vera jákvæður er ekki neikvætt!

Fyrirlestur

Líf mitt er fyrirlestur. Ég mun þróa með mér tækni og hagnýta það sem ég hef lært í lífinu og í háskóla. Þegar ég set þetta saman við jákvætt viðhorf til sjálfrar mín og til Hiv-veirunnar mun mér takast að gefa af mér æðruleysi til lífsins. Þetta æðruleysi er frelsi. Þetta er frelsi frá mótlætinu og því sem hefur verið kallað "óheppni."

Neikvætt viðhorf mun aldrei geta af sér farsæld. Hugsanir mínar og gjarðir munu verða uppbyggjandi. Ég sný við neikvæðu viðhorfi til sjálfrar mín. Ég sný líka við neikvæðu viðhorfi mínu til Hiv-veirunnar. Ég geri Hiv að styrkleika mínum og kosti. Hiv hefur þrýst að mér visku og reynslu sem mun koma fjölda manns að gagni. Þegar ég hjálpa öðrum hjálpa ég sjálfri mér.

Undirvitund mín tekur við og vinnur með nýjar og jákvæðari hugmyndir mínar til lífsins. Ég sendi sterk jákvæð skilaboð til huga míns og blanda trú þar samanvið. Þetta er sterkt mótefni við neikvæðni. Í takt við breytt hugarfar snýst hagur minn við. Hugurinn, sem fyrst um sinn virkar mögulega ringlaður, vegna þess að nýjar hugmyndir og gamlar eru nú saman hlið við hlið, en eru mjög ólíkar. Þetta er erfiðasta tímabilið.

Á meðan á þessu ferli stendur getur verið að sumum finnist ég vera rugluð, skrýtin eða kjánaleg Pollýanna. Sumir munu vorkenna "henni." Ég sleppi tökunum á þeirri neikvæðni sem er aðeins að reyna að fella mig í eymdina og berjast fyrir tilvist sinni. Álit annarra hættir að skipta mig máli vegna þess að ég veit hvað ég er að gera og ég veit að ég mun ekki ná fullkomnum árangri þar til ég hætti að hugsa neikvætt eða að óttast álit annara.

Ég mun vera þrjósk í þessu ferli. Eftir að hafa endurtekið nógu oft, í jákvæðni og trú, hugsanir sem leysa neikvæðnina af hólmi, er sigurinn óhjákvæmilegur.

Trú er algjört aðalatriði til þess að ná árangri. Trúin er ávísunin fyrir sigrinum. Óttinn er snaran. Þess vegna sleppi ég tökunum og treysti Guði í ferlinu. Ég treysti ekki á sjálfa mig og hugsanir mínar heldur Guði. Guð er óendanleg viska og almætti sem getur veitt mér visku og mátt til þess að ná þeim árangri sem ég þrái. Ég gef Guði óttann og bið Guð að umbreyta honum í hugrekki. Ég sigrast á óttanum og verð hugrökk.

Ég sé skýrt fyrir mér þá manneskju sem ég vil verða. Hugrökk, sigursæl, vitur og gefandi. Ég mun aldrei hætta að reyna þar til ég hef þróað með mér fullkomið sjálfstraust og hugrekki til þess að ná þeim árangri sem ég þrái. Ég mun þróa með mér æðruleysi, sem er hin sanna auðmýkt, og biðja aðra um hjálp. Ég mun hljóta hjálp við að ná markmiðum mínum vegna þess að markmið mitt er að hjálpa öðrum.

Ég mun verða sjálfstæð og sjálfbær manneskja sem mun hjálpa öðrum. Líf mitt verður fyrirlestur og hiv-veiran og reynsla munu verða minn helsti kostur.

Þegar hér er komið við sögu mun undirvitund mín ekki streitast á móti lengur. Hér hefur trúin og æðruleysið leyst vonleysið af hólmi. Trú og von eru nú orðin áreynslulaus og þar af leiðandi er lífið auðveldara. Það er hið mesta ríkidæmi.

Hlakka til!

"Skoplegur léttir"

"Skoplegur léttir" er þegar eitthvað er búið að vera alvarlegt lengi og svo gerist eitthvað fyndið og manni léttir bara heilmikið við það!

Þess vegna ætla ég að setja brandara hérna. Hann er reyndar um fordóma en samt mjög fyndinn. Lofa.

Ef maður getur ekki hlegið, þá er of langt síðan maður hló. Ég var einu sinni þannig, þurfti að æfa mig. Sem betur fer er það ekki þannig lengur en það eru samt vissir brandarar sem hitta betur í mark hjá mér en aðrir. Þetta er slíkur húmor:

Þunglyndi með Hiv: meira en helmingurinn lygi!

Annars sit ég og er svolítið þunglynd. Að ég held. Kann ekki lengur að greina hvað er í gangi hverju sinni. Ég er náttúrulega atvinnulaus núna og það er svo leiðinlegt. En það er líka alveg magnað hvað Hiv verður alltaf mikið mál þegar ég verð leið.

Ég er atvinnulaus, en leiðinlegt - hvernig getur hausinn á mér látið mér líða verr? Spurning um að blanda Hiv við þessa leiðindastaðreynd. Eigum við að tengja? Sleppa taumnum af hugrenningartengslunum? Já gerum það bara!

Hugsun: "Það vill ábyggilega enginn ráða mig í vinnu vegna þess að ég er svo mikill vandamálapakki. Vegna þess að ég er með Hiv og það hafa allir frétt það. Vegna þess að ég er með svo hræðilega fortíð að mati annarra - ekki síst vegna allra sögusagnanna sem hafa gengið um mig."

Framhaldshugsun: "Það er svo ósanngjarnt. Meira en helmingurinn af þessu sem hefur verið sagt um mig er lygi. Hitt er kannski að einhverju leyti satt en byggt á fordómum. Ég er algjört fórnarlamb í þessum aðstæðum."

Framhaldshugsun sekkur: "Ég meina meira að segja vinir mínir vissu ekki hvernig þeir gátu staðið með mér á sínum tíma. Þeir meira að segja heilsuðu kvalara mínum úti á götu, gengu í fötunum sem hann hannaði, sögðu við mig að þeir hefðu spjallað við hann í gær. Asnar!"

Botni náð: "Það skilur mig enginn. Það getur enginn ímyndað sér hvað ég hef gengið í gegnum og hvar voru allir? Ég er svo einmanna út af þessu. Ég mun aldrei eignast mann. Ég mun aldrei eignast fallegt heimili. Það verður aldrei neitt úr mér. Hiv-smituð og atvinnulaus aumingi."

Einhvernveginn svona. Einhvernveginn er allt svo rosalega mikið erfitt ef maður blandar Hiv í kokteilinn sinn. Rosalega mikið drama. Það verður bara ómögulegt að lifa. Auðvitað spurning um að hætta að drekka þessa bragðvondu hiv-sjálfsvorkunnarkokteila?

Fyrir utan það trúi ég ekki orði af því sem þessi haus segir. Ég veit það er rosalega væmið en einhver rödd þarf að þagga niður í þessu rugli - og hún segir þetta:

"Þú ert mögnuð, nákvæmlega eins og þú ert."

Og listin sefar: