SKOÐUN Á SKOÐUN

Ég er þeirrar skoðunnar að fólk sé almennt of skoðanaglatt. Ég er hins vegar líka þeirrar skoðunnar að það sé öllum hollt að hafa skoðun á hlutunum. Að vera ákveðin manneskja er oftar en ekki betra en að vera óákveðin.

Stundum velti ég því fyrir mér þegar ég les greinar eftir fólk þar sem það lýsir skoðun sinni - á hverju skoðanir þeirra byggjast. Er það á rannsóknum, tilfinningu, ást á viðfangsefninu eða er verið að leika sér með hugtök og rökfræði? Stundum finnst mér hið síðastnefnda vera ástæðan og eins og mér finnst gaman að lesa vel smíðaða pistla sem jafnvel hnekkja á skoðunum annarra með góðum rökum - þá getur það verið jafn þreytandi ef það er ekki að sjá á neinu að það sé sérstök meining önnur með skrifunum en að lýsa yfir öndverðri skoðun við viðtekna.

Í morgun fletti ég pappírspésa og las. Ég er á þeirri skoðun að það sé notarlegra að fletta pappírspésa en að vafra um netið. En það er önnur umræða. Sem sagt, við erum að tala um það að ég fékk mér kaffi, las blaðið og nokkrir pistlar í blaðinu lýstu skoðunum sem voru ákveðnar en að mínu mati illa rökstuddar. Kannski var þarna bara verið að skrifa til gamans? Sumir hafa það fyrir sið að skrifa sér og öðrum til gamans og skoða hvern krók og kima viðfangsefnisins með rökum og ekki rökum. Það getur verið skemmtileg rússíbanareið í gegnum slíkan texta er vel tekst til hjá höfundi. Það getur þó líka virkað á mann sem bull og vitleysa.

Ögrandi texti er oft góð heilaleikfimi og skemmtun. Hins vegar er ég þeirrar skoðunnar að þegar og ef það er engin sérstök alvara á bakvið orð þess sem skrifar, heldur er skrifað aðeins til gamans um eitthvað sem kann að skipta máli - sé verið að bulla í fólki. Og til hvers að bulla í fólki?

Verra finnst mér þó þegar skoðunum virðist vera slengt fram án sérstakra raka. Það er þetta stóra egó sem sýnir sig æ ofan í æ. „Mér finnst“ og upphrópuarmerki! Æ, hvað kemur það málinu við? Þetta þarf ekki að eiga við um einhverja eina umræðu, heldur hitt og þetta sem á sér stað í samfélaginu.

Það kemur mér því ekki á óvart sú þreyta sem ég skynja í fólki þegar kemur að því að ræða samfélagsmálin. Hversu algengt ætli það sé orðið að fólk kveði að það „nenni ekki einu sinni að tala um það“ ? Hversu þreytt þarf umræða að vera orðin og hversu lítinn afrakstur hefur hún borið þegar viðkvæðið er orðið þetta?

Þótt það sé orðið ljóst að ég sé þeirrar skoðunnar að umræða mætti vera vandaðari, hallar ekkert á þá skoðun mína að allir hafi rétt á sinni skoðun. Áfram lýðræði!